Bron: On These Islands, I runga i nga motu nei,
Quaker Faith & Practice in Aotearoa New Zealand,
door Sue Stover 1984
Ik was zo hoogzwanger dat Janet (die naast me zat) mijn rok zag op en neer bewegen toen de baby in mijn buik bewoog. Ik dacht aan een nummer van Friends Journal met de volgende quote op de cover: “U beweegt in mij, Heer, als de bewegingen van een ongeboren kind.”
Ik had er elke avond even naar gekeken tijdens mijn vroege zwangerschap – in de tijd dat ik me permanent zwanger voelde.
De beslissing om een kind te krijgen was een van de moeilijkste beslissingen van mijn leven. Vanaf dat moment begon er een vreemde verandering in mijn perceptie. Ik werd me bewust van mijn kwetsbaarheid voor de tijd.
Ik zag mezelf op een weg die cirkelt en voortschrijdt en die mijn voorouders en mijn nakomelingen omvat. Intellectueel ben ik mij altijd bewust geweest van de sterfelijkheid, maar emotioneel voelde ik me er altijd immuun voor.
Ik zat daar in Meeting on Waiheke, voelde dit kind bewegen en bewegen, en vroeg me af wat deze beweging te maken had met mijn vage visioen van God. En wat tot me doordrong was — de noodzaak en onvermijdelijkheid van verandering. Zwangerschap is een voortdurend veranderende toestand, maar verandert het leven dan niet ook voortdurend?
De overgang naar het moederschap confronteerde me met de levenscyclus en de constantheid en stabiliteit van verandering — ik denk niet dat dat een tegenstrijdigheid is.
Mijn visie op God omvat dit oneindige proces van verandering. De manier waarop we deze uitdaging aangaan, verbindt ons mensen in een gemeenschappelijke strijd.
De bewegingen van het ongeboren kind hebben me teruggebracht tot het erkennen met heel mijn wezen dat ik deel uitmaak van dat proces van verandering, dat ons leven levend houdt.
