Waarheid spreken in je werk

Foto: Ramiro Martinez (Unsplash)

Door Marlies Tjallingii

Verslag van Quakers en Ik, donderdag 21 mei

De vraag die één van deelnemers vooraf stelde was: hoe nemen we de Quaker waarden mee in ons werk en in andere contacten? Dat sloot ook aan bij het thema van de Algemene Vergadering: speaking truth to power, ofwel: het lef hebben om onze waarheid uit te spreken als het spannend is.

Hoe durven wij onze waarden te kennen geven in situaties die niet altijd gelijk zijn aan onze Quakergemeenschap?

Dit was een mooi thema om naar elkaar te luisteren over de drempels die we hierbij voelen en om elkaar hierin te versterken in hoe we ons kunnen uitspreken.

We zijn met een kleine groep en daardoor kunnen we ruimschoots vertellen hoe dit thema ons aanspreekt en uitdaagt. Ik (Marlies) schrijf iedere keer een reactie die van verschillende mensen komt. Dus ook de “ik” in de uitspraak is steeds verschillend. We spreken af dat er bij uitspraken van de deelnemers, net als altijd, geen namen staan.

• Bij mij gaat het over eerlijkheid en eerlijk te zijn tegenover mezelf. Toen iemand in een club, waar ik lid van ben, iets zei dat tegen mijn waarheid in ging, ben ik opgestaan. Toen kreeg i iets anders te horen. Ik probeer vredevol voor mijn waarheid te gaan staan. Ik voel me steeds meer verbonden met de ander. Daar word ik blij van. Ook al leg ik iets uit wat tegengesteld is aan de mening van de ander…

• Ik kom niet zo vaak in een situatie waar iemand een andere mening heeft dan ik. Vroeger demonstreerde ik, maar daar heb ik vandaag weinig kans toe. Wel in de steun die ik geef aan organisaties die dezelfde waarden hebben als ik. Mijn kinderen zeggen dat ik maar niet meer mee doen met demonstraties op mijn leeftijd en met mijn gezondheid. Bij de Quakers daar voel ik me thuis en durf ik te zijn wie ik ben.

• Ik vind het ingewikkeld in mijn werk en in mijn vriendengroep. Ik werk nu vier jaar op een school en ik heb eerst de kat uit de boom gekeken. Ik ben nog steeds voorzichtig om me te uiten. Ik heb collega’s, met wie ik fijn kan samenwerken. Het is moeilijk om een lijn te trekken en te zeggen: dit wil ik niet horen. Als ik zoek naar mensen die dichter bij me staan, met wie ik vertrouwd ben, dan verandert er niets. Als ik het niet eens ben met iemand, dan zeg ik dat niet altijd

• De stappen van Geweldloze (Verbindende) Communicatie. hebben me enorm geholpen om in mijn werk te zeggen wat iets met mij doet. Dat aan te geven in ‘ik’-boodschappen. Dat heb ik wel moeten leren om dit toe te passen.

• In mijn stad leven mensen met andere meningen. Het is mijn dagelijks werk om daarmee om te gaan. Als ik niet eerlijk ben en me niet uitspreek dat voel ik me niet lekker. Dit geldt ook met de mensen met wie ik me verwant voel. Dat is niet altijd gemakkelijk.

• Ik geef les, als geschiedenisleraar, over het Midden Oosten. In één van mijn klassen is er een jongen die uitgesproken vóór de Palestijnen is. Hij heeft een dominante mening en domineert de les. Ik spreek hem regelmatig aan en doe dat buiten de les. We hebben op school afspraken hoe we hiermee omgaan. We hebben ook waarschuwingssystemen als er een onveilige in de klas optreedt. Hij is zeer kritisch op Israël en slaat door naar het antisemitisme. Ik probeer de nuance erin te houden.

Foto: Jacob Stevens (Wikimedia)

• De dokter uit Gaza, Izzeldine Abuelaish, die drie dochters en een nicht heeft verloren in 2009 door een Israëlische aanval op zijn flat in Gaza, schreef een boek: “I shall not  hate”. Hij vertelde tijdens een presentatie in Brussel: “Ik ben geen antisemiet, ik ben zelf een Semiet. Wij Palestijnen zijn ook Semieten!”

• Tijdens de Vietnam oorlog waren er Quakers die ook dat van God in Richard Nixon erkenden. Spreken van waarheid tegen de macht vereist een grote inzet en durf.

• Friends Peace Teams werken ook in Ramallah, waar ook een Quakergemeenschap is.  Het gaat er om dat we de menselijke kant benadrukken.

•  In de straten van Vukovar leven Kroaten en Serven naast elkaar, met aan beide kanten traumatische ervaringen. Het gaat erom om mensen te laten uitspreken.

• Weer terug naar de klas. Als een leerling een zwart-wit opmerking maakt, zou je een vraag kunnen stellen: “Hoe kom je aan die ideeën? Wat betekent dit voor je? Word je er blij van? Voel je je onveilig? ” Als we het hebben over een racistische opmerking dan zit daar al een oordeel in. Doe ik dan niet hetzelfde?

• Op uitdagend gedrag van een leerling reageer ik in de les of daar kom ik vaak later op terug. Ik probeer een balans te vinden in de les.

• De AZC rellen zijn misschien een uiting van trauma’s die niet op een andere manier naar buiten komen. De deelnemers hieraan voelen zich op de een of andere manier niet eerlijk behandeld of erkend.

• We noemen de naam van Gabor Maté, een Canadees-Joodse huisarts die veel met trauma heeft gewerkt en daarover heeft geschreven en er zijn video’s van hem op YouTube. Ook noemen we de naam Bessel van der Kolk, Nederlands-Amerikaans psychiater en emeritus-hoogleraar, die vooral onderzoek heeft gedaan naar posttraumatische stress.

Foto: Cross Cultures TV (Wikimedia)

Bessel van der Kolk

Afsluitend delen we wat we meenemen van dit gesprek:

• Dicht bij mezelf blijven met mijn voeten stevig op de grond.
• Nog meer de idee dat de kinderen in de klas alles moeten kunnen zeggen, waarom ze iets vinden en waar het vandaan komt, met respectvolle omgangsregels, in de klas of daarbuiten.
• Bij mij gaat het vooral om vrede in mezelf vinden, daar heb ik zelf invloed op. Ik bid en probeer in vrede te leven.

Voor mij, Marlies, was het een leerzame uitwisseling. We hadden niet zoveel stilte, maar we hebben intens naar elkaar geluisterd en elkaars uitdagingen gevoeld.

Foto: Stas Ostrikov (Unsplash)