Waarheid spreken in je werk

Waarheid spreken in je werk

Foto: Ramiro Martinez (Unsplash)

Door Marlies Tjallingii

Verslag van Quakers en Ik, donderdag 21 mei

De vraag die één van deelnemers vooraf stelde was: hoe nemen we de Quaker waarden mee in ons werk en in andere contacten? Dat sloot ook aan bij het thema van de Algemene Vergadering: speaking truth to power, ofwel: het lef hebben om onze waarheid uit te spreken als het spannend is.

Hoe durven wij onze waarden te kennen geven in situaties die niet altijd gelijk zijn aan onze Quakergemeenschap?

Dit was een mooi thema om naar elkaar te luisteren over de drempels die we hierbij voelen en om elkaar hierin te versterken in hoe we ons kunnen uitspreken.

We zijn met een kleine groep en daardoor kunnen we ruimschoots vertellen hoe dit thema ons aanspreekt en uitdaagt. Ik (Marlies) schrijf iedere keer een reactie die van verschillende mensen komt. Dus ook de “ik” in de uitspraak is steeds verschillend. We spreken af dat er bij uitspraken van de deelnemers, net als altijd, geen namen staan.

  • Bij mij gaat het over eerlijkheid en eerlijk te zijn tegenover mezelf. Toen iemand in een club, waar ik lid van ben, iets zei dat tegen mijn waarheid in ging, ben ik opgestaan. Toen kreeg i iets anders te horen. Ik probeer vredevol voor mijn waarheid te gaan staan. Ik voel me steeds meer verbonden met de ander. Daar word ik blij van. Ook al leg ik iets uit wat tegengesteld is aan de mening van de ander…

  • Ik kom niet zo vaak in een situatie waar iemand een andere mening heeft dan ik. Vroeger demonstreerde ik, maar daar heb ik vandaag weinig kans toe. Wel in de steun die ik geef aan organisaties die dezelfde waarden hebben als ik. Mijn kinderen zeggen dat ik maar niet meer mee doen met demonstraties op mijn leeftijd en met mijn gezondheid. Bij de Quakers daar voel ik me thuis en durf ik te zijn wie ik ben.

  • Ik vind het ingewikkeld in mijn werk en in mijn vriendengroep. Ik werk nu vier jaar op een school en ik heb eerst de kat uit de boom gekeken. Ik ben nog steeds voorzichtig om me te uiten. Ik heb collega’s, met wie ik fijn kan samenwerken. Het is moeilijk om een lijn te trekken en te zeggen: dit wil ik niet horen. Als ik zoek naar mensen die dichter bij me staan, met wie ik vertrouwd ben, dan verandert er niets. Als ik het niet eens ben met iemand, dan zeg ik dat niet altijd

 

  • De stappen van Geweldloze (Verbindende) Communicatie. hebben me enorm geholpen om in mijn werk te zeggen wat iets met mij doet. Dat aan te geven in ‘ik’-boodschappen. Dat heb ik wel moeten leren om dit toe te passen.

 

  • In mijn stad leven mensen met andere meningen. Het is mijn dagelijks werk om daarmee om te gaan. Als ik niet eerlijk ben en me niet uitspreek dat voel ik me niet lekker. Dit geldt ook met de mensen met wie ik me verwant voel. Dat is niet altijd gemakkelijk.

 

  • Ik geef les, als geschiedenisleraar, over het Midden Oosten. In één van mijn klassen is er een jongen die uitgesproken vóór de Palestijnen is. Hij heeft een dominante mening en domineert de les. Ik spreek hem regelmatig aan en doe dat buiten de les. We hebben op school afspraken hoe we hiermee omgaan. We hebben ook waarschuwingssystemen als er een onveilige in de klas optreedt. Hij is zeer kritisch op Israël en slaat door naar het antisemitisme. Ik probeer de nuance erin te houden.

Foto: Jacob Stevens (Wikimedia)

Dokter Izzeldine Abuelaish uit Gaza

  • De dokter uit Gaza, Izzeldine Abuelaish, die drie dochters en een nicht heeft verloren in 2009 door een Israëlische aanval op zijn flat in Gaza, schreef een boek: “I shall not  hate”. Hij vertelde tijdens een presentatie in Brussel: “Ik ben geen antisemiet, ik ben zelf een Semiet. Wij Palestijnen zijn ook Semieten!”

 

  • Tijdens de Vietnam oorlog waren er Quakers die ook dat van God in Richard Nixon erkenden. Spreken van waarheid tegen de macht vereist een grote inzet en durf.

 

  • Friends Peace Teams werken ook in Ramallah, waar ook een Quakergemeenschap is.  Het gaat er om dat we de menselijke kant benadrukken.

 

  •  In de straten van Vukovar leven Kroaten en Serven naast elkaar, met aan beide kanten traumatische ervaringen. Het gaat erom om mensen te laten uitspreken.

 

  • Weer terug naar de klas. Als een leerling een zwart-wit opmerking maakt, zou je een vraag kunnen stellen: “Hoe kom je aan die ideeën? Wat betekent dit voor je? Word je er blij van? Voel je je onveilig? ” Als we het hebben over een racistische opmerking dan zit daar al een oordeel in. Doe ik dan niet hetzelfde?

 

  • Op uitdagend gedrag van een leerling reageer ik in de les of daar kom ik vaak later op terug. Ik probeer een balans te vinden in de les.

 

  • De AZC rellen zijn misschien een uiting van trauma’s die niet op een andere manier naar buiten komen. De deelnemers hieraan voelen zich op de een of andere manier niet eerlijk behandeld of erkend.

 

  • We noemen de naam van Gabor Maté, een Canadees-Joodse huisarts die veel met trauma heeft gewerkt en daarover heeft geschreven en er zijn video’s van hem op YouTube. Ook noemen we de naam Bessel van der Kolk, Nederlands-Amerikaans psychiater en emeritus-hoogleraar, die vooral onderzoek heeft gedaan naar posttraumatische stress.

Foto: Gabor Gastonyi, Clare Day (Wikimedia)

Gabor Maté

Foto: Cross Cultures TV (Wikimedia)

Bessel van der Kolk

Afsluitend delen we wat we meenemen van dit gesprek:

  • Dicht bij mezelf blijven met mijn voeten stevig op de grond.
  • Nog meer de idee dat de kinderen in de klas alles moeten kunnen zeggen, waarom ze iets vinden en waar het vandaan komt, met respectvolle omgangsregels, in de klas of daarbuiten.
  • Bij mij gaat het vooral om vrede in mezelf vinden, daar heb ik zelf invloed op. Ik bid en probeer in vrede te leven.

Voor mij, Marlies, was het een leerzame uitwisseling. We hadden niet zoveel stilte, maar we hebben intens naar elkaar geluisterd en elkaars uitdagingen gevoeld.

Foto: Stas Ostrikov (Unsplash)

Veiligheid bieden (redactioneel)

Veiligheid bieden (redactioneel)

Foto: Mark S. Jobling (Wikimedia)

Cetti’s zanger: een nieuwe gast uit het zuiden

Iedere morgen is het fantastisch concert van vogelgeluiden als we naar de IJsseldijk en uiterwaarden gaan. Mijn vogelgeluidsapp op mijn telefoon (Merlin Bird ID van Cornell Lab) helpt bij het herkennen van de vogelgeluiden die ik me niet meer herinner van vroeger, toen ik als lid van de Nederlandse Jeugdbond voor Natuurstudie toch al aardig wat vogelgeluiden kende.

De Cetti’s zanger is een nieuwe gast die luid zijn onmiskenbare zang vanuit het riet laat horen. Door de klimaatopwarming komt hij uit het zuiden zijn geluk hier beproeven. Wat een genieten, al deze vogels die hier hun thuis hebben gevonden in de rietstroken en wilgenbosjes.

Ze voelen zich hier veilig en laten dat blijken door ons te trakteren op een betoverend concert. Dat veilig voelen voor ieder levend wezen en zeker ook voor ons mensen heel belangrijk is, bleek wel weer heel duidelijk bij het gesprek na de Bennekomse meeting gisteren. Eén van de attenders vertelde dat voor haar de essentie van de Quakers is dat ze zich hier echt veilig kan voelen, terwijl ze in andere groepen zich vaak aangevallen en veroordeeld voelt.

De Quakerwaarden van respect, niet-oordelen en gelijkwaardigheid zijn dus van heel grote betekenis! De Quakers laten iedereen die zich bij hen voegt voelen dat ze welkom zijn en dat er geen wij-zij tegenstelling is, alleen een wij, waarbij grote verschillen juist gewaardeerd worden.

Foto: Jacob Stevens (Wikimedia)

Dokter Izzeldine Abuelaish uit Gaza

Dat geldt niet alleen voor meer orthodox of meer vrijzinnig omgaan met de bijbel, maar ook voor andere religies, zoals de Islam, het Jodendom, het Boeddhisme en het Hindoeïsme. Rufus Jones, die in de Algemene Vergadering aandacht van ons kreeg, ging in 1927 naar Mahatma Gandhi. Omdat in die tijd bekering een grote rol speelde, gaf hij ‘zending’ de betekenis van humanitaire hulp bieden aan mensen, met respect voor andere religies. Dat is ook de kernwaarde van AFSC, de Amerikaanse Quaker Hulp Organisatie waarvan Jones de medeoprichter was. Kijk eens onderaan deze pagina voor het werk dat AFSC nu in Gaza doet.

 

Ook in Nieuw Zeeland speelde ‘veiligheid bieden’ een grote rol. In hun boek Geloven en Werken beschrijven zij hoe een kleine lokale Quakergroep veiligheid boden aan lokale Māori. Zij bezetten het centrum van de stad voor hun aanspraak voor gelijke rechten. Deze Quakers droegen bij aan het waarborgen van vreedzame dialoogprocessen en het voorkomen van gewelddadige confrontaties. De politie zou, op een kritieke dag, de Māori zou verdrijven. De lokale Quakers, waaronder een half dozijn vrouwen van in de tachtig, vormden een menselijk schild tussen de politie en de Māori.

 

Hoewel ook onze Quakergroep klein is, kunnen we bijdragen aan het leggen van een duurzaam fundament voor rechtvaardigheid en harmonie waar zo naar verlangd wordt door de vele volkeren in deze wereld. Dit inspireert ons nog steeds!

Veel inspiratie bij het lezen van deze Vriendenkring

Sytse Tjallingii (redactie)

Vorige maand heeft het team van de Amerikaanse Quaker Hulporganisatie AFSC in Gaza
meer dan 1.000 voedselpakketten uitgedeeld aan ontheemde Palestijnen

Medewerkers en vrijwilligers van AFSC stellen voedselpakketten samen en delen deze uit in Gaza. Elk pakket was samengesteld om essentiële benodigdheden voor het koken aan te vullen,
die ze nog niet van andere hulporganisaties hadden ontvangen.

Zendbrief van de Nederlandse Quakers 2026

Zendbrief van de Nederlandse Quakers 2026

Foto: Aaron Burden (Unsplash)

Peter Spreij (schrijver), namens de Algemene Vergadering

Lieve Vrienden,

Van 8 – 10 mei kwamen we samen in het Natuurvriendenhuis de Bosbeek in Bennekom met ongeveer 50 Vrienden, waaronder gasten uit België, Duitsland, Groot Brittannië, Ierland en Zweden.

We verwelkomden nieuwe Vrienden en dachten aan hen die ons ontvallen zijn. Ons thema was ‘De Waarheid spreken tegen machthebbers’ (Speaking Truth to Power). Bij de inleiding hoorden we over de Amerikaanse Quaker Rufus Jones die de mystieke ervaring van God verbond aan het handelen in de wereld.

De vroege Quakers stonden soms voor koningen en rechters. Wij worden zelden zo direct geconfronteerd met autoriteiten maar wel met andere mensen die boven ons staan en ook met systemen die ongelijkheid in stand houden.

Hoe gaan wij als Quakers hiermee om? Daar hebben wij over gesproken in basisgroepen die vaak buiten plaatsvonden omdat het zonnig weer was.

We hoorden over het werk van de Quaker Council for European Affairs (QCEA) en het Quaker United Nations Office in Genève (QUNO) en over de praktische uitwerking hiervan. In de epiloog ging het over ‘loslaten’ en vertrouwen stellen in elkaar.

Als Jaarvergadering is ertoe besloten om de verkoop van het pand Vossiusstraat toe te vertrouwen aan de relevante commissies. We besloten ook om Charles Tauber, lid van de Nederlandse Jaarvergadering, die in Kroatië werkt voor de ‘Coalition for Work With Psychotrauma and Peace (CWWPP) te blijven ondersteunen.

Uit Brussel en Genève hoorden wij over de opnieuw ingestelde dienstplicht. QCEA en QUNO werken onder meer met stille diplomatie (Quiet Diplomacy) om alternatieve veiligheid te bevorderen en de rechten van gewetensbezwaarden te respecteren. Het was bemoedigend te horen hoe juist in deze onzekere tijden mensen blijven werken aan vrede, dialoog en menselijke waardigheid.

Hierdoor houden we hoop in de goede krachten die in de wereld aan het werk zijn.

We werden geïnspireerd door het gedicht van Emily Dickinson:

Hope is the thing with feathers

That perches in the soul.

And sings the tune without the words

and never stops at all.

(Hoop is als een ding met veren

dat neerstrijkt in de ziel.

En het lied zingt zonder woorden

en nooit ophoudt.)

Dus laten wij hoop blijven houden.

In Vriendschap en verbondenheid.

Namens de Nederlandse Jaarvergadering

Onze toegewijde assistent-schrijver (Marielke Nieuwerth – van den Akker) en schrijver (Peter Spreij)

Tijdens het kinderprogramma werden er fluitjes gemaakt

Kunstwerk van Jasmine Piercy, de afgevaardigde van de Britse Jaarvergadering.
Hieronder haar begeleidende tekst:

Oceanen

Ik ben het meest bezorgd over de oceanen die gevuld worden met plastic flesjes en ander afval. De vissen kunnen dit niet eten en hun verblijfplaats wordt kapot gemaakt. Ik ben groot gebracht op St. Helena en we verbleven vaak in de vakanties op de Wirrals in Meols en Hoylake. Mijn zus en ik vonden het leuk om met het zachte zand te spelen, om baby krabben in rotspoeltjes te doen en om kastelen te bouwen.

Toen kwam de Torrey Canyon ramp. Olie overal, dit was de oorzaak dat het zand troebel grijs werd en het water ook slecht. Zestig jaar later ben ik nog niet terug geweest. I kan me nog herinneren mijn afschuw en ontzetting op mijn verpeste vakantieplaats.

Misschien kunnen we beginnen om iedereen te overtuigen om te STOPPEN MET PLASTIC WATER FLESJES te gebruiken. Het kostte mij slechts 5 minuten in één van de grote supermarkten om drinken te vinden in hergebruik pakjes.

Schilderij van Riek Butler, die onze meetingruimte versierde. 
Uit het archief van de Quakers in Amsterdam

Door het vuur dat we dragen:  De generaties lange strijd voor gerechtigheid op inheems land

Door het vuur dat we dragen: De generaties lange strijd voor gerechtigheid op inheems land

Een Quakerboek van Rebecca Nagle

Recensie door Alicia McBride

Burgerrechtenactiviste Ella Baker merkte op: “Om te zien waar we naartoe gaan, moeten we niet alleen onthouden waar we vandaan komen, maar we moeten ook begrijpen waar we vandaan komen.” In ‘Door het vuur dat we dragen’ helpt Rebecca Nagle ons zowel kennis als begrip te verwerven om ons naar een rechtvaardigere toekomst te leiden.

Door geschiedenis, familie- en persoonlijke verhalen en juridische analyses met elkaar te verweven, vertelt Nagle een verhaal dat essentieel is om te onthouden over de strijd van inheemse volkeren voor erkenning en soevereiniteit. Ze helpt ons ook belangrijke waarheden te begrijpen over het uitvoeren van dit werk binnen de democratische en juridische systemen van de VS. Ze schrijft: “De les… is niet dat gerechtigheid zegeviert wanneer de wet aan onze kant staat en we hard vechten. De les is dat, hoewel gerechtigheid voor inheemse volken zeldzaam is, het in onze democratie wel degelijk mogelijk is.” Deze mogelijkheid biedt ruimte voor hoop.

Nagle bouwt dit verhaal op door de ervaringen van de Muscogee en Cherokee in wat nu de Verenigde Staten is, te beschrijven. Afwisselende hoofdstukken vertellen over Nagles Cherokee-voorouders die gedwongen werden in ballingschap te leven op reservaten en over de zaak McGirt v. Oklahoma voor het Hooggerechtshof in 2020, die resulteerde in de grootste teruggave van stamgrond in de Amerikaanse geschiedenis.

Nagle concentreert zich op de ervaringen van specifieke volken en schrijft in een journalistieke stijl die zowel leesbaar als gedenkwaardig is. In de moderne tijdlijn beschrijft ze de moord op George Jacobs in 1999 door mede-Muscogee Patrick Murphy en hoe deze zaak een middel werd om de soevereiniteit van inheemse volken aan te kaarten. Major Ridge en zijn zoon John deden een poging de Cherokee-identiteit en hun thuisland te beschermen tegen etnische zuivering. Ze kozen voor een dubbele strategie: ze verzetten zich tegen de Amerikaanse overheid, maar leerden ook van haar en voerden onderhandelingen. Dit is Nagles historische verhaal over twee van haar voorouders. Verraad en het falen van democratische principes zijn terugkerende thema’s. Nagle laat keer op keer zien hoe de Amerikaanse overheid haar eigen wetten heeft overtreden om land, zeggenschap en macht van inheemse volken af te nemen. President Andrew Jackson negeerde van een uitspraak van het Hooggerechtshof uit 1832 over de soevereiniteit van de Cherokee. Hij ondervond geen gevolgen

Tegelijkertijd laat Nagle zien hoe inheemse volken vindingrijk zijn geweest in hun verzet, door alles te gebruiken, van het onderwijs dat bedoeld was om het christendom te verspreiden tot het rechtssysteem dat in de Amerikaanse grondwet is vastgelegd, als instrumenten om hun zaak te bevorderen. Hun daden, ondanks tegenstand en geweld – met hoop, maar zonder garantie op succes – bieden veel inspiratie aan Vrienden die ontmoedigd zijn door de vooruitzichten om vandaag de dag in de Verenigde Staten voor rechtvaardigheid te strijden.

We kunnen ook leren van de nuances en tegenstrijdigheden in dit verhaal, waarin woorden als ‘ingewikkeld’ en ‘spanning’ veelvuldig voorkomen. Cherokee waren slachtoffers van Amerikaanse vervolging en hielden ook slaven. Patrick Murphy en Jimcy McGirt begingen beiden vreselijke misdaden en werden onterecht berecht door de staat Oklahoma.

Nagle betoogt dat de behandeling van inheemse volkeren en de juridische doctrines van de federale wetgeving over inheemse volkeren de tegenstrijdige verlangens van onze Founding Fathers blootleggen: het creëren van zowel een democratie als een imperium. Deze dubbele impulsen blijven ons beïnvloeden. Precedenten die zijn gevestigd in de behandeling van inheemse volkeren en naties vormen nu de basis voor de Amerikaanse argumenten over hoe we migranten, de inwoners van Guam en Puerto Rico, zogenaamde “terroristen” en anderen die in de marge leven, behandelen. Immigratiehandhaving en geweld tegen mensen die hun rechten uitoefenen in Amerikaanse steden maken deel uit van diezelfde erfenis.

By the Fire We Carry laat op indrukwekkende wijze zien dat de strijd voor rechtvaardigheid voor iedereen, zowel in het verleden als in het heden, met elkaar verbonden is. Het is een uitnodiging om te herinneren wat er is geweest, om te begrijpen hoe we in onze huidige omstandigheden terecht zijn gekomen, en om deel te nemen aan de generatielange strijd voor rechtvaardigheid op het inheemse land dat we allemaal bewonen.

 

Alicia McBride is lid van de Sandy Spring Meeting (Maryland), onderdeel van de Baltimore Yearly Meeting, en woont in Takoma Park, Maryland. Ze werkt als senior directeur voor Quaker-leiderschap bij het Friends Committee on National Legislation.

Steen op een rots

Rebecca Nagle

Rebecca Nagle is een inheemse Amerikaanse activiste, schrijfster en spreker, lid van Cherokee Nation. 

Gewoon Quakers: Religie zonder rituelen

Gewoon Quakers: Religie zonder rituelen

Foto: Mariia Britan (Vecteezy)

Door Erik Dries

Iemand vroeg of er in de Vriendenkring niet af en toe een artikeltje voor beginnende Quakers kon komen te staan. Geweldige vraag. Ik wil een aftrap doen. Mogelijk wordt dit de rubriek ervoor: ‘gewoon Quakers’. In dit stukje zal het gaan over een paar overgeleverde eigenaardigheden zoals geen rituelen en geen eed afleggen.

Maar eerst nog iets over ‘beginnende Quakers’. Want dat doet me zo denken aan de Regel van Benedictus voor kloosterlingen, waarin hij stelt iedereen een levenslange beginner is. Of zoals iemand lang geleden tegen mij zei ‘je bent nooit een Quaker, je bent er altijd een aan het worden’. En dat lijkt me een prima uitgangspunt.

 

Geen rituelen, geen eed afleggen.

Gewoon een stelletje eigenwijze figuren die lekker tegen de draad ingingen? Als iedereen zus doet, gaan wij zó doen. Is dat wat erachter zat? Is dat wat erachter zit? Nee natuurlijk.

Wat is een ritueel eigenlijk?

Daar zijn boeken over vol geschreven. Laten we het houden op symbolische handelingen, dus met symbolen en symbolische taal, die gebruikt worden bij de overgang van het ene naar het andere.

Denk aan heel groot en bekend: bij geboorte en dood en huwelijk. Maar ook bij een nieuwe baan, uit huis gaan, pensionering. De kerk kent er veel tijdens de diensten en gedurende het jaar.

Blijkbaar hadden Quakers daar moeite mee.

De kerk is niet meer zo groot en alles doordringend als toen. Ze ‘lopen leeg’ zoals dat heet. Maar mensen gaan op zoek naar iets anders. Ook naar andere rituelen. Rituelen zijn behoorlijk ‘in’ tegenwoordig.

Ik praat maar naar ik verstand heb. Ik denk dat rituelen je helpen om het moment goed te beleven. En dat Quakers menen dat elk moment heilig is. Dus dat het inzetten van een ritueel afleidt van dat idee. Net zoals álle plaatsen geschikt zijn om ‘gd’ te ontvangen, en dat daarom zo’n huis met een torentje (‘steeplehouses’), zo’n kerk, om dezelfde reden niet nodig is. Een beetje radicaal lijkt dat wel. Maar je kan ook zeggen dat het gewoon past bij een authentieke doorleefde spiritualiteit.

 

Hebben Quakers helemaal geen rituelen? Ehm, jawel, een beetje. En we hebben ook vaste plekken om bij elkaar te komen.

We hebben het ritueel van de stille bijeenkomst, het vormen van een kring, van het gaan staan aan het eind van de bijeenkomst en elkaar een hand geven. Nouja, dat moet je misschien zien als praktische oplossingen voor de communicatie; we hebben nu eenmaal die lichamen 😊. Het blijft mooi om ervan uit te gaan dat élk moment heilig is. In taal van deze tijd: dat elk moment met aandacht, mindful kan zijn. Niet alleen dat uurtje op zondag. Liever omgekeerd: óók dat uurtje op zondag. ‘Come hearts and minds prepared’.

 

En Quakers legden geen eed af. Heeft dat nog met deze tijd te maken? Tegenwoordig mag je toch op officiële gelegenheden kiezen voor een eed of belofte? Toch wijst die eigenaardigheid op iets moois.

Wijst op de innerlijke overtuiging van de diepe waarde van eerlijkheid, betrouwbaarheid. Geweldig beschreven in het boek ‘de Quakers’ van Marianne IJspeert, blz.74 en verder!

Tegelijk ook iets ingewikkelds hoor, altijd de waarheid spreken. Geen leugentjes om bestwil enzo. Volgens moderne psychologen liegt ieder mens elke dag minstens één of twee keer. En ‘speak truth to power’, het thema voor de komende Algemene Vergadering… ook moeilijk hoor.

Nouja… je bent nooit een Quaker, je bent er altijd een aan het worden 😊.

 

Volgende keer: geen dogma’s en geen hoeden afnemen (ach, waar is de tijd van de hoeden gebleven!)

 

Steen op een rots

Leven met mededogen – Wat vraagt liefde van ons

Leven met mededogen – Wat vraagt liefde van ons

Foto: Erwin Pieloor (Vecteezy)

Uit The Kindlers – Wat vraagt de liefde van ons? Door David Brown, vertaling Frieda Oudakker

Hoofdstuk 4: Leven met mededogen in de wereld

Het eerste stuk van het vierde deel van Raadgevingen en Vragen begint met een oproep:

  • tot het creëren van vrede in onszelf en in de wereld
  • het leven in harmonie met elkaar en
  • de beoefening van mededogen
  • vervolgens wordt ons gevraagd om onze verantwoordelijkheid te nemen in nationale en internationale aangelegenheden.

Oorlog en vrede

Raadgevingen en vragen 31

We zijn geroepen om te leven vanuit de Hogere waarde van dat leven en met die kracht die de aanleiding tot alle oorlogen wegneemt. Houd je trouw vast aan ons getuigenis dat oorlog en de voorbereiding op oorlog onverenigbaar zijn met de geest van Christus? Onderzoek alles in je eigen levenswijze dat de kiem van oorlog kan bevatten. Sta vast in ons getuigenis, zelfs wanneer anderen geweld plegen of zich voorbereiden op gewelddadige daden, maar vergeet nooit dat ook zij kinderen van God zijn.

Liefde vereist dat we vrede belichamen, vredelievend zijn en bijdragen aan de vooruitgang van de vrede in de wereld. Ons wordt gevraagd om in harmonie met onszelf en met elkaar te leven en onze rol te spelen in het bevorderen van vrede en het voorkomen van oorlog. We moeten ons bewust zijn van potentieel gevaarlijke gevoelens zoals woede, bitterheid, jaloezie en wrok, en ernaar streven deze te beheersen. Als we ze de ruimte geven om in ons te groeien, kunnen ze uitmonden in geweld.

Ter reflectie: Hoe ga je om met de kiemen van oorlog in je eigen hart of leven? Wat heeft je geholpen om dit te doen?

Raadgevingen en vragen 32

Breng in Gods licht die emoties, houdingen en vooroordelen in jezelf die aan de basis liggen van destructieve conflicten, en erken je behoefte aan vergeving en genade. Op welke manieren ben je betrokken bij het werk van verzoening tussen individuen, groepen en naties?

Liefde vereist dat vijanden vrienden worden en dat harde oordelen worden vervangen door begrip. We hebben allemaal vergeving en verfrissing nodig door liefde, zodat we op een nieuwe manier kunnen zien en voelen. Het ontdooien van het ijs in onze harten en de harten van anderen is waar de liefde naar verlangt. We kunnen die liefde belichamen in onze gezinnen, onze bijeenkomsten, onze gemeenschappen en de wereld.

Ter reflectie: Op welke manieren probeer je vrede te praktiseren in je leven en relaties? Hoe succesvol ben je daarin?

Foto: Lorenzo Quinn Apoyo

Een betere wereld

Raadgevingen en vragen 33

Ben je alert op praktijken, hier en over de hele wereld, die mensen discrimineren op basis van wie of wat ze zijn of vanwege hun overtuigingen? Wees overtuigd van de menselijkheid van alle mensen, inclusief degenen die de conventies of wetten van de samenleving overtreden. Probeer nieuwe groeipunten in het sociale en economische leven te ontdekken. Streef ernaar de oorzaken van onrecht, sociale onrust en angst te begrijpen. Werk je aan een rechtvaardige en barmhartige samenleving waarin iedereen zijn of haar talenten kan ontwikkelen en waarin de wens om anderen te dienen wordt aangewakkerd?

Liefde wil dat we alle mensen respecteren en mededogen voor hen hebben, in de erkenning dat we allemaal gelijk zijn. We willen organisaties en instanties steunen die zich inzetten voor een rechtvaardigere en gelukkigere wereld. We kunnen erop vertrouwen dat groene scheuten vaak uitgroeien tot gezonde planten en dat het de moeite waard is om te proberen een verschil te maken.

Ter reflectie: Waar zie je redenen voor optimisme met betrekking tot het creëren van een betere wereld voor iedereen? Zijn er manieren waarop jij een rol kunt spelen in dit proces?

Raadgevingen en Vragen 34

Denk aan je verantwoordelijkheden als burger voor het behartigen van lokale, nationale en internationale aangelegenheden. Schroom niet om tijd en moeite te investeren.

Liefde vereist dat we onze compassie en inzet verder laten reiken dan onze directe kring van familie en vrienden, naar de rest van de wereld. Dit kan een investering van tijd, energie, moeite en geld vergen. Het kan ook inhouden dat je samenwerkt met Quakers op nationaal of internationaal niveau, of binnen politieke structuren en pressiegroepen.

Ter reflectie: Wat doet jouw bijeenkomst om positieve verandering in de wereld op nationaal of internationaal niveau te ondersteunen? Hoe zou je meer kunnen doen?

Steen op een rots

Foto: Li An Lim (Unsplash)

Geweten op de proef gesteld

Raadgevingen en Vragen 35

Respecteer de wetten van de staat, maar laat je eerste loyaliteit uitgaan naar Gods bedoelingen. Als je je door een sterke overtuiging gedreven voelt om de wet te overtreden, onderzoek dan diep je geweten. Vraag je bijeenkomst om gebedsvolle steun, die je kracht zal geven als de juiste weg duidelijk wordt.

Toen slavernij legaal was, was het tegen de wet om de slaven van anderen vrij te laten, maar sommige Quakers deden dat, vanuit hun geweten. Vroege vakbondslieden in het Verenigd Koninkrijk die redelijke beloningen voor hun werk eisten, werden gedeporteerd omdat vakbonden illegaal waren. Soms is wat rechtvaardig is niet legaal in een land, en kan het volgen van je geweten straffen met zich meebrengen, zoals het geval was bij veel vroege Quakers. Liefde kan ons soms dwingen om de wet geweldloos te overtreden, ondanks het risico op straf.

Ter reflectie: Vind je dat we tegenwoordig ooit het recht hebben om de wet te overtreden om een principe te verdedigen? Welke wetten of beleidsmaatregelen baren je momenteel de meeste zorgen?

 

Raadgevingen en Vragen 36

Steun je degene die haar werk in de wereld doen op manieren die we niet begrijpen of goedkeuren. Ons begrip van de wereld wordt altijd gekleurd door onze eigen specifieke omstandigheden. Kan je je eigen wensen en vooroordelen opzij zetten?

Liefde kan zijn werk doen op een voor ons onverwachte manieren. We moeten niet te snel oordelen over de acties en motieven van anderen. Activisten kunnen vaak heethoofden lijken, maar worden soms een generatie later beschouwd als gerespecteerde vernieuwers.

Ter reflectieKun je een overheidsbeleid bedenken dat je niet steunt, maar dat uiteindelijk waardevol zou kunnen blijken of positieve aspecten zou kunnen hebben?

Steen op een rots

Foto: ANP